Była dobrą, czułą, bardzo nieszczęśliwą dziewczynką. Jako królowa Anglii stała się postrachem dla wielu.
Maria I TudorZ Bożej łaski królowa Anglii, Francji i Irlandii,
Obrończyni Wiary, etc.
Maria I Tudor (ur.18 Lutego w 1516 , zm. 17 Listopada 1558 roku ) , zwana Krwawą Mary
( Bloody Mary) - królowa Anglii w latach 1553-1558 .
Królowa Hiszpanii w latach 1556-1558.
Była córką Henryka VIII i jego pierwszej żony Katarzyny Aragońskiej.
Maria była siostrą Edwarda VI i Elżbiety I , ale każde z rodzeństwa miało inną matkę.
Dzieciństwo
Maria była nad wiek rozwiniętym, ale bardzo chorowitym dzieckiem, miała słaby wzrok i cierpiała na częste bóle głowy. Niektórzy uczeni dopatrują się u niej kiły wrodzonej. Henryk VIII był bardzo zapatrzony w córkę i często przechwalał się, że "Ta dziewczyna nigdy nie płacze" ("This girl never cries").W 1518 r. księżniczka została przyrzeczona Delfinowi Franciszkowi de Valois, najstarszemu synowi króla Francji Franciszka I.
W 1533 r. Henryk poślubił w sekrecie Annę Boleyn. Niedługo potem arcybiskup Canterbury Thomas Cranmer ogłosił unieważnienie małżeństwa Henryka VIII z Katarzyną Aragońską. Powodem tego był fakt, że skonsumowane zostało małżeństwo królowej z Arturem Tudorem, bratem Henryka, chociaż królowa twierdziła co innego. Papież unieważnienia nie uznał, co doprowadziło w 1534 r. do zerwania z Rzymem i powstania Kościoła Anglikańskiego.
Łaski i niełaski losu
Katarzyna utraciła tytuł królowej Anglii i stała się księżną-wdową Walii. Maria została uznana za dziecko nieślubne, usunięta z dworu i wykluczona z sukcesji do tronu. Straciła również królewskie tytuły i stała się lady Marią.
Pozbawiona łask i tytułów lady Maria została zmuszona do odprawienia swojej służby, a nawet musiała służyć jako dama dworu swojej młodszej siostry przyrodniej Elżbiety, którą Anna urodziła w 1533 r. W następnych latach Maria przebywała w Hatfield. Nie pozwolono jej widywać się z matką, ani uczestniczyć w jej pogrzebie (Katarzyna zmarła 7 stycznia 1536 r ).
Królowa Maria I Tudor.
W tym samym roku z łask wypadła Anna Boleyn, która również nie potrafiła dać Henrykowi męskiego potomka. Oskarżona o cudzołóstwo (m.in. nawet z własnym bratem) została skazana na śmierć i ścięta 19 maja 1536 r. Henryk wkrótce poślubił lady Jane Seymour, która 12 października 1537 r. dała mu długo oczekiwanego następcę – Edwarda, księcia Kornwalii.
Dla Marii zaczęły się lepsze czasy. Została m.in. matką chrzestną małego Edwarda i pozwolono jej uczestniczyć w pogrzebie Jane Semyour, która zmarła niedługo po narodzinach syna. W najbliższym czasie Henryk dał Marii własny dwór oraz pozwolił jej przebywać na swoim dworze. W 1544 r. na mocy Aktu Sukcesyjnego Maria została przywrócona do linii sukcesyjnej i miała zostać królową w wypadku bezpotomnej śmierci księcia Edwarda. Jednakże wciąż oficjalnie była uznawana za dziecko z nieprawego łoża.
Król był bardzo słabego zdrowia i kiedy zimą1552/1553 r. zachorował na gruźlicę, stało się jasne, że wkrótce czeka Anglię zmiana monarchy. Następną w kolejce do tronu była Maria.
Droga do korony
Kiedy Edward umierał, rozpoczął swe intrygi regent w czasie małoletności króla John Dudley, 1. książę Northumberland. Postanowił on wprowadzić na tron lady Joannę Grey, wnuczkę Marii Tudor, młodszej siostry Henryka VIII, którą wcześniej wydał za swojego młodszego syna, Guildforda. Edward zmienił więc testament swojego ojca i odsunął obie siostry od sukcesji, przekazując tron męskim potomkom lady Joanny, a jej samej tymczasową regencję. Nie oto jednak chodziło Northumberlandowi i Edward jeszcze raz zmienił testament, w którym przekazywał koronę lady Joannie i jej męskim potomkom.
Śmierć Edwarda (6 lipca 1553) utrzymywano w tajemnicy przez pewien czas, aby przygotować lady Jane grunt pod wstąpienie na tron.10 lipca obwieszczono ludowi śmierć Edwarda VI i zaprezentowano mu nową królową. Lud nie okazał wielkiego entuzjazmu.
Panowanie Joanny trwało 9 dni. Ster rządów dzierżył Northumberland i całkowicie ulegający jego woli ojciec Jane, Henry Grey, 1. książę Suffolk. Tymczasem Maria udała się do w większości katolickiego Norfolk i została tam obwołana królową. Niezwłocznie ruszyła na Londyn, zyskując powszechne poparcie i pokonując nieliczne siły wierne Joannie. 19 lipca Suffolk zmuszony był zakomunikować swej córce, że przestała być królową. 3 sierpnia Maria, ze swoją siostrą Elżbietą u boku, tryumfalnie wkroczyła do Londynu.
Wjazd Marii do Londynu 3 sierpnia 1553 r.
Królowa i jej mąż znaleźli się w Tower. Do więzienia trafił również Suffolk wraz z żoną, ale wkrótce zostali uwolnieni. Natomiast Northumberland próbował przekonać Marię o swojej katolickiej prawowierności, ale nie uchroniło go to przed szafotem. Wyroki śmierci objęły również paru innych stronników Joanny.
Początek rządów. Małżeństwo z Filipem Habsburgiem
Królowa Maria była zakochana w swoim mężu. Natomiast postać Marii rozczarowała Filipa. Królowa była o 11 lat starsza od swojego męża i, według niego, mało urodziwa. Po 14 miesiącach Filip opuścił Anglię i wrócił do Hiszpanii. Wrócił dopiero w marcu 1557 r. już jako król Hiszpanii (wstąpił na tron po abdykacji swego ojca w 1556 r.) i przebywał tam do lipca. Celem było nakłonienie Marii do wypowiedzenia wojny Francji.
W listopadzie 1554 r. Maria ogłosiła, że jest w ciąży, ale okazało się to pomyłką, która zirytowała Filipa i przyczyniła się do ochłodzenia jego stosunków z żoną. Następstwem fałszywej ciąży było uwolnienie lady Elżbiety z aresztu domowego przez Filipa. Król-małżonek wolał, aby w wypadku bezpotomnej śmierci jego żony, tron odziedziczyła właśnie Elżbieta, gdyż następna w kolejce do tronu, Maria Stuart, królowa Szkotów, znana była z wrogości do Hiszpanii, a w dodatku była zaręczona z delfinem Franciszkiem de Valois, następcą tronu Francji.
Po 14 miesiącach pobytu na Wyspie Filip opuścił Anglię i wrócił do Hiszpanii. Wtedy z całą mocą zaczęły się działania mające przywrócić Anglię na łono Kościoła Katolickiego.
Próba rekatolicyzacji Anglii
Maria, jako gorliwa katoliczka, od razu rozpoczęła zabiegi o powrót Anglii do katolicyzmu. Główna podpora angielskiej reformacji,arcybiskup Canterbury Thomas Cranmer, został aresztowany i stracony. Na stanowisko arcybiskupa nominowano katolika, kardynałaReginalda Pole'a. Prześladowania protestantów przybrały na sile. Zginęli m. in. John Rogers, który przełożył Biblię na język angielski, Laurence Saunders, Rowland Taylor i John Hooper, biskup Gloucester. Egzekucje trwały do końca panowania Marii i objęły ok. 300 osób.
W 1557 r. do Anglii powrócił Filip II, który prowadził w tym czasie wojnę z Francją. Przybył nakłonić żonę do wypowiedzenia wojny Francji. Misja króla Hiszpanii zakończyła się sukcesem i Anglia przyłączyła się do wojny, która jednak nie była szczęśliwa dla wyspiarzy. Jej rezultatem była natomiast utrata Calais, ostatniej angielskiej posiadłości na kontynencie, zdobytego 7 stycznia 1558 r. przez księcia Franciszka Gwizjusza.
Maria podejmowała również zakończone niepowodzeniem próby reform społecznych oraz poprawienia kursu monety.
Śmierć i następstwo
W 1558 r. Maria ponownie ogłosiła, że jest w ciąży i mianowała swojego męża regentem na czas małoletniości dziecka. Jednakże ponownie okazało się, że pogłoski o ciąży były nieprawdziwe. Niektórzy uczeni twierdzą, że Maria cierpiała na raka lub puchlinę wodną, a objawy choroby uznano za oznaki ciąży.
Maria zmarła na raka lub puchlinę wodną 17 listopada 1558 r. Jej śmierć zakończyła ostatnią próbę rekatolicyzacji Anglii. Tron objęła jej siostra Elżbieta I, która przywróciła anglikanizm jako religię panującą. Marię zaczęto nazywać "Krwawą Marią", a jej panowanie protestanci traktowali jako okres katolickiego terroru na tle spokojnych rządów władców protestanckich.
Pogrzeb Marii odbył się w Opactwie Westminsterskim 14 grudnia 1558 r. 45 lat później w tym samym grobie spoczęła Elżbieta I. Jej następca, Jakub I Stuart, kazał wyryć następujący napis: Partners both in Throne and grave, here rest we two sisters, Elisabeth and Mary, in the hope of one resurrection ("Wspólnie na tronie i w grobie, tu spoczywają dwie siostry, Elżbieta i Maria, w nadziei wspólnego zmartwychwstania").
W skrócie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz